Mijn eerste keer

Foto: Hanneke Vollbehr @ohbeautifulworld

Voor alles is een eerste keer. Zo ging ik voor de eerste keer demonstreren. Geen fakkels, vuurwerk of straatstenen, maar een kartonnen bordje. ‘Word jij in je vrijheid beperkt, als het recht van de ander wordt erkend?’ En zelfs dat  bordje had ik nog geleend van een mede-Mina.

Mijn beide zonen nam ik mee naar Utrecht waar we van ons wilde laten horen naar aanleiding van de rellen in Loosdrecht. Of zullen we het gewoon poging tot moord noemen? Zo voelde het in ieder geval toen ik las dat er brand was gesticht bij een gebouw waar vijftien gevluchte kinderen verbleven en de brandweer werd tegengewerkt. Wat een angst moeten die kinderen hebben gevoeld! De daders werden in sommige media vervolgens aangeduid als ‘bezorgde burgers’.

Boos word ik niet zo snel, maar toen ik deze artikelen las, dus wel. En boos is dan een understatement van jewelste. Ik wilde echt iets doen met mijn verontwaardiging. Online ging een actie viraal waar ik ook aan meedeed #kaartenregen. We stuurden een kaartje aan het AZC bij ons in het dorp, aangezien ze in Loosdrecht al vijf postzakken vol hadden gekregen. Het voelde fijn om iets concreets te kunnen doen.

Toen de oproep kwam om mee te gaan demonstreren in Utrecht om Nederland te laten weten dat het aantal vredelievende mensen in Nederland veel groter is dan  het aantal xenofobe racisten, was de keuze snel gemaakt. Het risico van deze demonstratie werd gezien de enorme opkomst en de goede begeleiding door de politie op laag ingeschat, wel fijn als je met een rolstoel gaat en minder makkelijk wegkomt. Daarbij voel ik me natuurlijk ook verantwoordelijk voor mijn beide jongens, groot als ze zijn.

Er werd een Signalgroep opgericht om informatie te delen. Die zat binnen een paar uur vol. Dat wil zeggen duizend deelnemers. Signalgroep 2 zat ook binnen een paar uur vol, de derde had iets meer tijd nodig, bijna een halve dag en ook de vierde werd gevuld. Kennelijk waren er meer mensen die vonden dat ze niet langer stil konden blijven.

Op de dag zelf vulden naar schatting drie- tot vierduizend mensen de binnenstad van Utrecht om te laten weten dat vluchtelingen hier welkom zijn.

De sfeer was ondanks het zware onderwerp opgewekt. In de media werd gesproken van een ‘gemoedelijke’ demonstratie. Zelf zou ik kiezen voor opgewekt, strijdvaardig en hoopvol. Overal zag je bordjes met mooie teksten, vlaggen, deelnemers die met elkaar in gesprek raakten en zoveel verschillende mensen van jong tot oud. Er waren niet veel rolstoelers, maar ik was ook zeker niet de enige. Het gaf energie om met zoveel tegelijk door de binnenstad te trekken. Zelfs de busbaan was speciaal voor ons afgesloten.

Voor alles is een eerste keer. En dit gevoel wil ik nog wel eens meemaken. Dus dit was waarschijnlijk ook niet de laatste keer!