Een routinecontrole van mijn botdichtheid verandert onverwacht in een les over perfectie. Want wat als een scan niet helemaal volgens het boekje verloopt? En wanneer is ‘goed genoeg’ eigenlijk goed genoeg?

Na weken van verkoudheid, griep en buikgriep ben ik toe aan zon en hogere temperaturen. Is dit herkenbaar zo aan het einde van de winter?

Het is voor mij de maand van de muziek. Maar waarbij de ene voorstelling gebaseerd is op allerlei vooroordelen over de vrouw, zet in de ander haar juist in haar kracht. En hoe!

Voor mijn jongste zoon zat ik weer even in de schoolbanken. Hoe hij de switch maakte van diergeneeskunde naar aardwetenschappen?

Ik ging met mijn zoon op pad naar het Spoorwegmuseum. Op de heenreis deed ik in de rijdende trein een dutje, volstrekt normaal. Maar in een trein in een museum?

De nieuwe kabinetsplannen zijn voor veel mensen met een chronische ziekte geen reden voor een feestje. Integendeel. De groepen die de minste reserves hebben worden ook in deze kabinetsplannen het hardst geraakt.

Hoe ik van acute stilstand naar een heerlijke flow ben gegaan. Commercieel ga ik recht tegen alle adviezen in. Maar door mijn gevoel te volgen, gebeuren er juist mooie dingen.

Voor mijn zoon moest ik medische tape bestellen — iets dat hij al jaren gebruikt. Maar sinds onze leverancier is overgenomen, werd dit ineens een bureaucratische hindernisbaan van machtigingen, wachtrijen, onduidelijkheden en verbroken telefoontjes. Uiteindelijk lukte het. Maar hoe?

Alleen zijn kan heel fijn zijn. Maar wanneer het alleen zijn wordt afgedwongen, bijvoorbeeld door sneeuw, verandert rust soms in eenzaamheid.

Een persoonlijke terugblik op 2025: over loslaten, persoonlijke groei, gezondheid, moederschap en werk. Een verhaal over gedwongen en bewust stilstaan, keuzes maken en met vertrouwen vooruitkijken naar 2026.

Mijn vader moest een kleine ingreep ondergaan en ik hield mezelf groot. Kwetsbaarheid en chirurgen gaan niet samen. Dacht ik. Over de rollenwisseling die vanuit een gebruikelijk patroon ontstond en niet nodig was geweest.

Na jaren in een rolstoel te hebben gezeten, beklom ik een berg. En wat voor één. Dit bleek trouwens ook prima mét rolstoel gekund te hebben.

Ik kan het niet meer aanzien... Gelijkheid is geen luxe, maar noodzaak. Een grondbeginsel van democratie. En juist daarom ben ik nu in actie gekomen.

Tijdens een coachingsessie stond een stoel symbool voor mijn aandoening. Wat een eng ding was dat! Het koste me meer dan een uur voordat ik zover was dat ik er in ieder geval een schop tegenaan kon geven.

Een dagje naar het museum in een rolstoel levert soms meer spanning op dan ontspanning. Hoe ik het toch voor elkaar kreeg om mét mijn rolstoel naar binnen te mogen in een museum.

Een deur die sluit biedt ruimte voor nieuwe kansen. Ik sluit nu die deur. Een blog over loslaten, marketingaversie, hoogbegaafde ondernemers en onverwachte mogelijkheden.

In Noorwegen verleg ik mijn grenzen: ik wandel en ik klim zelfs. Wat maken deze prestaties me trots. Maar ook de twijfel, de angst voor terugval en de vraag: wie ben ik nu dringen zich aan mij op.

Ik zit in misschien wel het mooiste land ter wereld… en toch wil ik naar huis. Heimwee. Mag dit er zijn?

Tijdens een week alleen in Frankrijk geef ik verdriet mee aan het water. Over rituelen, herinneringen en het afsluiten van een moeilijke periode.

Een reis begint vaak al vóór vertrek. Over NS-assistentie, een geannuleerde boeking en de opluchting als het tóch goedkomt. Op weg naar Berlijn!