top of page
  • Linkedin

Mijn rolstoel mag niet mee

  • Foto van schrijver: Marianne Nijnuis
    Marianne Nijnuis
  • 29 sep.
  • 2 minuten om te lezen

Een dagje naar het museum: afwijzing en betutteling


Ik zit in mijn elektrische rolstoel en die staat in een van houten latten kunstig vormgegeven bouwsel. Ik kijk omhoog.

Ik, in mijn elektrische benenwagen in het Humboldtforum (Berlijn)


Ik wilde met mijn jongste zoon naar het museum. Gezellig samen een dagje uit. Zullen we naar het Eschermuseum gaan? Dus ik op de website op zoek naar informatie als prijskaartjes en toegankelijkheid. Dat was snel te vinden. Goed geregeld! Er stond alleen het volgende: “Vanwege de monumentale status van het pand met de bijbehorende bouwtechnische uitdagingen zijn we helaas niet toegankelijk voor elektrische rolstoelen en scootmobielen. Wel zijn er leenrolstoelen aanwezig bij de kassa.” Dan is dat maar weer duidelijk.

En aangezien je ook niet in de buurt kan parkeren, is zo’n leenrolstoel eigenlijk al buiten bereik. Daarnaast is zo’n leenrolstoel er niet een waar je goed in kan zitten. Althans ik krijg binnen vijf minuten ongenadige rugpijn. Dus na het uiten van mijn wurgneigingen snel op zoek naar iets leuks én toegankelijks.

 

Op slechts twintig minuten rijden van huis ligt het Oude Ambachten en Speelgoedmuseum. Klinkt ook leuk! De makkelijk te vinden en uitgebreide informatie over toegankelijkheid gaf ons een welkom gevoel. Je kon alleen niet met een scootmobiel in alle liften. Dus wij togen enthousiast op pad. Eenmaal bij de kassa keek de vriendelijke medewerker van het museum vorsend naar mijn rolstoel.

‘Met uw scootmobiel kunt u niet gebruik maken van alle liften, hè?’

Ik keek haar verbaasd aan vanuit mijn elektrische benenwagen. ‘Maar dit is ook geen scootmobiel, hoor. Dit is een rolstoel.’

‘Toch vinden wij dat een scootmobiel. Het heeft ermee te maken dat de kleppen van de liften een paar keer stuk zijn gegaan doordat mensen te ver doorschieten met hun scootmobiel.’

Uitleg bij een regel, daar houd ik van. Ook al is deze regel van een bijzonder betuttelend soort. ‘Nou… Ik kan deze stoel op kruipstand zetten en dan mol ik heus geen klep.’

‘Ze zijn heel streng hier bij de controle, maar zeg maar dat ik heb gezegd dat het in orde is.’

Ik knipoogde naar haar en dapper gingen mijn zoon en ik het museum in.

Echte toegankelijkheid in Nederland zonder regelrechte afwijzing of betutteling? Ik vrees dat het nog lang kan duren.

Opmerkingen


Meer nieuwe Blogs? 

Bedankt voor het inschrijven!

Blijf op de hoogte van nieuwe Blogs! 

Bedankt voor het inschrijven!

© 2024 door Marianne Nijnuis.
Met een beetje hulp van Wix.com

bottom of page