Het mesje en de mens

Mijn vader moest onder het mes, of beter gezegd, onder een mesje. Hij had een bultje op zijn vinger. De huisarts durfde het vanwege de locatie, dichtbij de pezen, niet zelf aan en verwees hem door naar de plastisch chirurg, die dat soort ingrepen vaker uitvoert.

Het was een joviale, wat oudere man. Zo iemand die ik tijdens mijn opleiding heb leren kennen als stoer, iemand bij wie kwetsbaarheid niet wordt getoond. Getoond? Nee, die is er vanzelfsprekend niet eens.

Een verpleegkundige kwam mijn vader uit de wachtkamer halen. Ze vertelde dat het beter was dat ik als dochter en chauffeur in de wachtkamer bleef. De meeste mensen worden toch wat bleek om de neus bij zo’n ingreep. Waarop mijn vader vrolijk vertelde dat ik ook dokter ben (of was), en dus ging ik vrolijk mee.

De arts bereidde mijn vader voor op de operatie, of beter gezegd de vinger. De sfeer was ontspannen. Er werd gesproken over woon-werkverkeer (op de fiets en alleen bij flinke regen op de heenweg met de auto), over het naderende pensioen van de arts, wat hij volgens mij een minder vrolijk gespreksonderwerp vond, en over vakanties. En toen kwam het gesprek op en over mij. Wat ik had (al kon hij dat wel raden gezien de grote hoeveelheid splints aan mijn vingers) en dat het zo zonde is dat ik daardoor mijn vak niet meer kan uitoefenen. Ik reageerde stoer en grootmoedig. Een handige manier om je gevoelens netjes buiten de deur te houden. Het gesprek kwam ook op de aanstaande oogoperatie van mijn vader. De chirurg zou dit zeer spannend vinden. Verdoving in en rond je oog. Maar eigenlijk, elke ingreep bij jezelf, het leek hem vreselijk! Ik was zo stomverbaasd dat deze joviale chirurg zo openlijk toegaf hoe spannend hij een operatie bij zichzelf zou vinden, dat ik niets wist te zeggen. Pas later realiseerde ik me dat ik mezelf veel groter had gehouden dan nodig was. Groter dan überhaupt nodig is. Omdat we allemaal gewoon mensen zijn. Mensen die het spannend vinden als ons iets overkomt.