Nog grotere boete op chronische ziekte

Over de nieuwe plannen van het kabinet

Afbeelding is met AI gegenereerd

“Hoe denkt u over de nieuwe plannen van het kabinet?”

Dat was de openingszin van een van de nieuwsbrieven die ik ontvang. Tja, wat zal ik daar eens op zeggen? Dat ik er als mens met een chronische ziekte verdrietig van word? Dat ik er pislink van word?

Er worden ongetwijfeld goede investeringen gedaan, bijvoorbeeld in het aanpakken van de woningnood en in het onderwijs. Maar de rekening komt, zoals te doen gebruikelijk, bij de mensen te liggen die het toch al niet breed hebben. Grote bedrijven die flink vervuilen hoeven geen extra belasting te betalen, en ook mensen met een groot eigen vermogen worden ontzien.

Even een klein inkijkje hoe je financieel wordt beboet als je het in je botte harses hebt gehaald om ziek te worden en daarvoor hulp hebt ingeschakeld, zodat je - zo goed en kwaad als het gaat- mee kunt blijven doen aan de maatschappij, bijvoorbeeld door te werken.

De nieuwe arbeidsongeschiktheidsregels gaan zorgen voor een lagere uitkering. Daar zit je dan: dertig jaar gewerkt, je krijgt een zeldzame vorm van een bloedziekte, je overleeft, maar hebt niet meer de energie om aan de slag te gaan. Dit wordt financieel bestraft. En je moet het ook langer in deze situatie zien vol te houden omdat de pensioenleeftijd is verhoogd.

Daarbij betaal je straks standaard elk jaar 460 euro eigen risico voor controles in het ziekenhuis en de noodzakelijke medicijnen, als deze überhaupt al vergoed worden. Je wordt ook nog gekort op de huishoudelijke hulp, dus zul je een niet al te schone woning moeten accepteren. En voor wijkverpleging die je nodig hebt, zul je een eigen bijdrage moeten gaan betalen. Waarvan wordt niet gezegd.

Nederland heeft het VN-verdrag Handicap geratificeerd en heeft na de tik op de vingers van de VN vorig jaar ook aangegeven hiermee harder aan de slag te willen. Maar bovenstaande maatregelen maken juist dat mensen met een ziekte of handicap nog verder naar de zijlijn worden geduwd.

Dus ja, om antwoord te geven op de vraag wat ik vind van de plannen van het nieuwe kabinet: er overvalt me een diepe mismoedigheid. Dezelfde die ik voel wanneer ik lees dat er wéér een lift op een station al weken niet werkt. Of wanneer iemand met veel motivatie om aan de slag te gaan vastloopt op belemmerende wet- en regelgeving. Of wanneer er weer iemand al jaren wacht op een hulpmiddel. En ja, ook dezelfde mismoedigheid die me overvalt wanneer ik überhaupt iets lees over de politiek.