top of page
  • Linkedin

Het perfecte plaatje

  • Foto van schrijver: Marianne Nijnuis
    Marianne Nijnuis
  • 23 uur geleden
  • 2 minuten om te lezen
Met AI gegenereerde afbeelding waarbij een oudere man naast een scanapparaat staan. Hij heeft demonstratief zijn armen over elkaar. Op de bank ligt een vrouw. Zij draagt donkere, comfortabele kleding.
Met AI gegenereerde afbeelding

Bij de aandoening die ik heb, krijg ik er gratis en voor niets ook een vorm van botontkalking bij. Gelukkig is het bij mij mild, maar ik moet wel elke drie tot vijf jaar op controle om te checken of ik niet te ver buiten de lijntjes van de standaarddeviatie kleur.

 

Dat was pas ook weer het geval. Na eerst een heel gedoe, mijn afspraak bleek ineens op een ander tijdstip te staan dan in mijn agenda, en nadat ik hemel en aarde moest bewegen om überhaupt een nieuwe afspraak te krijgen (iets met de juiste vinkjes in het systeem), was het eindelijk zover. Ik kreeg mijn scan.

Vooraf krijg je keurig een folder via het patiëntendossier. Hierin staat wat de scan inhoudt en verder instructies over wat je wél en beter niet kunt dragen (geen bh met beugels). Vervolgens mag je plaatsnemen op een harde onderzoeksbank en draait het scanapparaat langzaam om jou heen om de botdichtheid te meten.

 

Een enigszins stugge laborant die liever niet teveel sprak, begeleidde mij. Hij was heel precies met ervoor zorgen dat ik goed lag, dat de machine precies goed boven mij stond en dat er geen andere onregelmatigheden te zien zouden zijn. Alles moest kloppen. Nadat het laatste plaatje geschoten was, keek hij enigszins geschrokken op van zijn scherm. Of ik een navelpiercing had?

‘Eh ja… een kleintje. Hoezo?’

‘Nou, die had je de vorige keer niet. En nu kunnen we de resultaten niet goed met elkaar vergelijken.’

‘Euh tja, dat wist ik niet. En ik kan ‘m ook niet zelf los krijgen.’

Ik heb überhaupt niet aan dat kleine steentje in mijn navel gedacht.

Hij was duidelijk not amused. Daar ging zijn zorgvuldige arbeid. In rook op. Niet vergelijkbaar met vorige keer. Ach en wee. En ik was de schuldige, zoveel was ook duidelijk. Een navelpiercing! Terwijl hij juist zo zijn best deed op dat perfecte plaatje.

 

Twee dagen las ik via mijn patiëntendossier de uitslag van mijn scan. Het was mij duidelijk dat het plaatje van prima kwaliteit was voor een beoordeling. Misschien niet het ideale plaatje, maar goed genoeg om te weten dat ik er weer een aantal jaar tegenaan kan.

Opmerkingen


Meer nieuwe Blogs? 

Bedankt voor het inschrijven!

Blijf op de hoogte van nieuwe Blogs! 

Bedankt voor het inschrijven!

© 2024 door Marianne Nijnuis.
Met een beetje hulp van Wix.com

bottom of page