Ingesneeuwd met mezelf

Terwijl de sneeuw het hele land platlegt en mij opsluit in mijn huis, mijmer ik over de afgelopen weken. De kinderen waren afwisselend van huis, aan het werk of bij hun vader. Op de dagen dat we samen waren, deden we spelletjes, keken een filmpje of kookten we gezellig met elkaar.

Het alleen zijn, gaat me best goed af. Eigenlijk ben ik zelfs behoorlijk druk, met schrijven, pianospelen en met het bijhouden van mijn DuoLingo-streak. (Ik heb al een score van 20 voor Italiaans!)

Op tweede kerstdag was ik ook alleen. Ik had geen behoefte om een liefdadigheidsproject te zijn op iemands bank en keek er, gek genoeg zelfs naar uit. De weken ervoor waren druk geweest met veel opdrachten die acuut af moesten, de laatste regeldingen, voorbereidingen voor de kerst. Net als de rest van Nederland was ik moe. Het zou de allereerste kerstdag ooit worden die ik alleen zou doorbrengen. Ik zag het al helemaal voor me. De kerstlampjes en wat kaarsjes aan, lekker veganistisch eten zonder het gebruikelijke ‘gadver, mam’, een kerstromcom (een Italiaanse!) en misschien nog wat voor mezelf doen. Uiteindelijk vertrokken mijn zoons pas om half vier naar hun vader, maar daarna deed ik precies wat ik me had voorgenomen. En ik had het prima naar mijn zin met mezelf.

Maar nu de sneeuw me dwingt om binnen te blijven, niet naar het zwembad, niet de deur uit omdat ik niet durf te rijden en met onbegaanbare fietspaden, voelt het anders. Dit is geen gekozen alleen zijn. Na bijna twee weken weinig doen, merk ik dat het me melancholisch maakt.

Tijd voor actie dus. Met het weer oppakken van werk en de bijbehorende contacten leef ik ook weer op. Zodat de momenten waarop ik alleen ben, weer voelen als rust — en niet als eenzaamheid.