Een bewogen jaar, een rustige blik vooruit

Ik denk dat iedereen het wel in meer of minder mate doet: terugblikken op een jaar dat bijna voorbij is en alvast nadenken over het jaar dat komen gaat.

Voor mij is het opnieuw een bewogen jaar geweest. En terwijl privé alles in beweging was, gebeurde er zakelijk juist het tegenovergestelde.

Ik begin bij het begin. Relaties. Nadat ik ging ontsamenwonen, besloot ik om in relatietherapie te gaan. Met mezelf. Het was een intens en leerzaam traject om het kort samen te vatten. Er kwam van alles boven, dat veel van mijn eerdere reacties ineens verklaarde. Onder het pantser verscheen een rustiger vrouw, maar ook emotionelere. En dat mag. Emoties mogen er zijn. En het lijkt erop dat die innerlijke veranderingen ook fysiek hun weerslag hebben, in positieve zin dan. Ik ben weer gaan lopen en hoe! Van nog geen honderd meter aan het begin van dit jaar met mijn rollator, loop ik nu gerust een rondje van ruim 2 kilometer (met trekkingstokken). Mijn rolstoel gebruik ik alleen nog voor echt lange afstanden.

Mijn zoon, waarvan ze op zijn vierde zeiden dat hij de puberteit niet zou halen met dit setje nieren wat zijn schoolverloop ernstig zou kunnen belemmeren, is begonnen in Hoofddorp om zijn droom waar te maken: vliegtuigmonteur worden. Op alle vlakken gaat het goed met hem.

Met mijn andere zoon ook overigens, maar daar valt gewoon niet zoveel spannends over te melden behalve dat de zaken zijn gangetje gaan. En o ja, dat hij een 9,5 haalde voor zijn havo-mondeling eindexamen. Op zijn 15^e.

Ondertussen waren er nog andere dingen die speelden. Ik werd een Dolle Mina en ik mocht een nieuw familielid verwelkomen. Welkom Miko! Mijn nieuwe auto bracht me overal, waaronder vier keer op vakantie naar het buitenland (!). Met mijn twee jongens trok ik als alleenstaande moeder ook vierduizend kilometer door Noorwegen en ik deed nog twee persreizen.

En dan zakelijk. Na een mooie opdracht in januari, werd het stil. Akelig stil. Ik schreef wel wat, maar opdrachten bleven uit. Ondertussen was ik met mijn persoonlijke ontwikkeltraject bezig, dus misschien moest het zo zijn. Maar frustrerend was het wel. En ineens, na één van de ontwikkelsessies werd mij iets duidelijk. Ik voelde waar het schuurde: wat ik deed paste me helemaal niet en misschien dat ik daarom ook wel geen opdrachten binnenhaalde! Resoluut stopte ik met wat mij zo tegenstond, het bijhouden van LinkedIn en andere sociale media. Ik boorde mijn oude netwerk aan en voilà, binnen een week had ik een opdracht: het schrijven van een huisartsenbrochure. Het combineren van mijn schrijfkunst en mijn medische kennis. En voor komend jaar heb ik een geweldige opdracht bij ZonMw, waar ik mijn medische kennis kan gebruiken, mijn analytisch inzicht en mijn vermogen om zaken duidelijk op papier te zetten! En de vragen voor nog meer werk stromen binnen. Dingen komen blijkbaar wanneer ze moeten komen en wanneer ze kunnen komen.

Het was een bewogen jaar, maar ook een jaar van groei en beweging. Ik sluit het af met vertrouwen en kijk uit naar wat 2026 zal brengen! Santé!