Milaan met een rolstoel

Toegankelijkheid op z’n Italiaans

Als laatste deel van mijn vakantie verbleef ik met mijn beide zoons in la bella Italia. We hadden een tent met bedden geboekt aan het Comomeer. En omdat Milaan daar relatief dichtbij ligt, besloten we een dagje met de trein op en neer te gaan.

Mijn ene zoon zocht met de trenItalia-app de treintijden uit, terwijl de andere de bezienswaardigheden op een rijtje zette. Aangezien ik de dag voor dit uitje mij zelf weer eens vreselijk heb overtrokken met een wandeling van 2,4 km heen en dus ook 2,4 kilometer terug met een hoogteverschil van ruim 300 meter bij temperaturen van ruim 38 graden, was de rolstoel een onvermijdelijk onderdeel van ons bezoek. Een mooie gelegenheid dus om de toegankelijkheid van Italië eens te testen.

Mijn enorme luxepositie is enerzijds de aanwezigheid van mijn beide zoons en anderzijds mijn mogelijkheid om als het nodig is te kunnen lopen. En dat is maar goed ook. Het lijkt erop dat de Italianen mensen met een beperking niet uit het oog zijn verloren, maar de uitvoering is regelmatig op z’n… Italiaans.

Zo heeft de trein rolstoelingangen, maar op het station in Lecco, waar we opstapten, was het hoogteverschil zodanig dat mijn zoons de rolstoel de trein in moesten tillen. Er is misschien wel assistentie te boeken, maar daar heb ik mij niet in verdiept.

Eenmaal in Milaan rolde ik dan weer heel soepel de trein uit. Op het station zochten we naar de metro. Een blonde vrouw in een rolstoel met een toeristenhoed op blijkt een prima manier om de aandacht van de aanwezige bewaking te trekken. Ze wezen me steeds de route naar de liften, die overigens op de meest onlogische plaatsen verstopt bleken.

Op een gegeven moment kwamen we bij een trap waar een traplift bediend kon worden door assistentie op te roepen. Dat deed ik dan ook, in mijn beste Italiaans. De dame aan de andere kant vertelde me vervolgens op rap tempo dat de traplift het niet deed en dat we op zoek moesten naar een andere lift. Die bleek niet te vinden, zodat mijn jongens de rolstoel maar de trap op sjouwden.

Ook in stad zelf was deze tweedeling te vinden: wel allerlei bordjes en verlaagde stoepen, maar dan zodanig dat je aan de ene kant wel af kunt, maar aan de overkant niet meer op (of andersom), winkels waar je niet in kan met de rolstoel en minicafés met een verrassend ruime invalidentoilet.

Kortom, het vraagt om een Italiaanse instelling om je hier rond te bewegen met een rolstoel. Het lukt wel, of niet. Zo niet, dan ga je gewoon lunchen. Of een lekker ijsje eten.