Van drie naar veertig

Door AI bewerkte afbeelding

Weten jullie nog dat ik bijna twee jaar geleden een jubelblog postte met als titel ‘Trots, apetrots’? Dat ging over mijn start in het zwembad om af te komen van de titel Koningin Pannenkoek. En ik denk dat ik nu echt…. tromgeroffel…. mag zeggen dat ik dat niet meer ben. Sterk zou ik mezelf niet willen noemen, maar ik ben waanzinnig vooruitgegaan.

‘Oké, Nijnuis’, hoor ik jullie denken. ‘Geef eens wat meer informatie.’

Toen ik bijna twee jaar geleden in het zwembad startte met drie baantjes en daarna aan het einde van mijn Latijn was, kon ik dat vrij snel uitbreiden naar tien baantjes. Afgelopen zomer tikte ik de dertig aan. Dat is 750 meter!

Ik had mezelf voorgenomen om pas een nieuwe blog over dit onderwerp te plaatsen als ik een kilometer zou kunnen zwemmen. En dat moment is daar. Trompetgeschal. Ja, echt! Ik kan veertig baantjes van 25 meter trekken. En dat met slechts drie rustmomenten tussendoor. Twee keer per week (meestal).

Mijn nieuwe doel? Nee, geen tachtig baantjes. Maar minder pauzes. En ondertussen wil ik het aantal baantjes borstcrawl uitbreiden, zodat ik die kilometer uiteindelijk sneller kan zwemmen.

Het ontzettend mooie effect van dit sporten, want zo mag ik het inmiddels echt wel noemen, is dat ik veel minder last heb van mijn schouders. Door het trainen van die spieren zit er blijkbaar ook minder beweging in dat gewricht. Ook kan ik steeds beter lopen. Daarvoor heb ik nog wel trekking stokken, een loopfiets of een ander hulpmiddel nodig, want mijn bekken vindt het aansturen van die kleine stabiliserende spiertjes nog steeds behoorlijk ingewikkeld. Het zitten gaat me ook beter af, zwemmen is een heel goede manier om je core-spieren te trainen. Al met al is het dus op meerdere fronten een doorslaand succes.

Als ik die eerste blog teruglees, zie ik iemand die hoopte ooit weer een beetje sterker te worden. Nu zwem ik een kilometer. Mijn aandoening is niet ineens verdwenen, maar mijn lijf is blijkbaar wel in staat om me positief te verrassen. Het blijkt maar weer, soms zit vooruitgang niet in spectaculaire wonderen, maar gewoon in zevenendertig extra baantjes.