De donkere dagen voor kerst: tijd om te vertragen, te cocoonen en op te laden. Op zoek naar rust in de hectiek van het jaar.

Soms vergeet ik hoe belangrijk rust is... en mijn lichaam herinnert me eraan met niet mis te verstane signalen. In mijn geval met hoofdpijn.

Artsen zijn nooit moe. In ieder geval niet moe genoeg om te stoppen. Doorgaan tot het gaatje, want wat is moe?

Hoe buig je onrealistische wensen om naar realistische doelen zodat je ondanks de moeilijkheden van je lijf toch kunt doen wat je graag wil?

Over bergen en dalen in het verloop van je eigen chronische aandoeningen. Hoe herstel je weer na een achteruitgang?

Hoe ben ik overgehaald om te kiezen voor een elektrische rolstoel? En waarom ben ik er zo blij van geworden?

Hoe een goede dag in mijn hoofd ervoor zorgt dat ik denk dat ik onoverwinnelijk en vooral zonder beperking ben.

Over de onhandige combinatie van te veel doorzetten en een chronische ziekte.

Kun je met een gammel lijf nog kleine klusjes doen? En zo ja, wat dan?

Wie ben je zonder je rolstoel? Zonder een trouwe vriend die je bijstaat daar waar het maar nodig is?

Ik word wakker met een onbestemd gevoel. En het gekke is, ik ga daarna handelen.